به نام نیکی
آی غریبه! بذار همه چیز رو همین اول برات روشن کنم.
همه مثل خودت، اولش فکر می کنن که وای! من چقدر آدم بزرگی هستم!
چه شخصیتی دارم! چه افکار بزرگ و جالبی دارم!
چقدر خوبم، مهربونم، نازنینم!
ولی یه کم که خودمونی تر می شن و نزدیک تر میان،
کم کم بدون اینکه متوجه بشن نظرشون عوض می شه.
تا یک دفعه می شم پخمه، بی شخصیت، ساده لوح، زشت، بی مصرف، خود خواه، کسل، تنبل، بد،زهر مار و کوفت و مرض!
گفتم که نگی نگفتی.
آهای! ! کجا می ری؟ صبر کن تازه می خوام از خوبی هام بگم.
* لزوماْ راوی نوشته هایم خودم نیستم. نوشته های من فقط یک نوشته هستند.
